این نمایشگاه توسط مؤسسه فرهنگی و هنری باران شهمیرزاد برپا شده است.

در این نمایشگاه، آثار خوشنویسی، صنایعدستی و هنرهای خانگی شامل گلسازی، شمارهدوزی ،چهل تیکه، گلیم، جاجیم، چادرشب، لباس سنتی، کیف، چرمسازی، سفال و نمادی از ساختمان قدیمی و سنتی با لوازم خانگی به نمایش گذاشته شده است.

نمایشگاه دائمی صنایعدستی و هنرهای تجسمی در شهر نمونه گردشگری بینالمللی شهمیرزاد دورهای است و در طول سال از همه هنرمندان دعوت میشود تا آثار خود را در این نمایشگاه دائمی عرضه کنند و به نمایش بگذارند.

این نمایشگاه با توجه به شعار "اقتصاد مقاومتی؛ اقدام و عمل" و با هدف ایجاد اشتغال خانگی و عرضه محصولات و تولیدات هنرمندان بهویژه بانوان بهصورت مستقیم در این نمایشگاه و کمک به اقتصاد خانواده در برپا شده است.

نمایشگاه دائمی در خانه خورشید در بلوار امام خمینی (ره) شهمیرزاد، جنب بانک ملی شهمیرزاد آماده بازدید علاقهمندان است.

نمایشگاه دائمی صنایع دستی و هنرهای تجسمی در شهر نمونه گردشگری بینالمللی شهمیرزاد در روزهای پنجشنبه و جمعه و ایام تعطیل صبحها از ساعت ١٠ تا ١٣ و عصرها از ساعت ١٧ تا ٢٢ شب و در سایر روزها عصرها از ساعت ١٧ تا ٢٢ آماده پذیرایی از بازدیدکنندگان و گردشگران است.

دو کودک 5 و 8 ساله با اجرای هنر نقالی در پردیس فرهنگی قرآنی فصل نیایش که در پارک قیطریه تهران برگزار میشود مورد استقبال و تحسین مردم روزهدار قرار گرفت.

استاد کرم زاده که تاکنون بیش از 200 کودک را برای حفظ شاهنامه و اجرای هنر نقالی آموزش داده در این باره گفت: در عصری که بیشتر اوقات کودکان و نوجوانان صرف گذراندن وقت در فضای مجازی و شبکههای اجتماعی شده است، آموزشهای هنری بهویژه هنر باستان همچون نقالی که از جلوههای اصیل در نمایشهای سنتی ایران است، میتواند بهترین ارتباط با مخاطب را که بر پایه سنت قصهخوانی و برخوردار از یک نوع آگاهی و تسلط بر قواعد و آموخته است، برقرار کند.

او که بازنشسته وزارت آموزشوپرورش است از این هنر دفاع میکند و میگوید: نقال یکی از چهرههای مهم در بازیگری سنتی ایران است و هنر نقالی نیز همچون دیگر نمایشهای سنتی بر اساس ضرورتهای اجتماعی پدید آمده و تا به امروز به ما رسیده است.

علاوه بر اجرای نقالی از دیگر برنامههای شب چهارم نمایشگاه فرهنگی قرآنی فصل نیایش میتوان به اجرای نمایش طنز با موضوع دفاع مقدس و نمایش عروسکی و برگزاری مسابقه برای کودکان اشاره کرد که با استقبال بازدیدکنندگان همراه بود.

نمایشگاه فرهنگی قرآنی فصل نیایش تا پایان ماه مبارک رمضان همهروزه از ساعت 19 الی 23 در پارک قیطریه تهران برگزار میشود.

هنر ایرانی، همیشه این ارزشمندترین معجزه حضرت ختمی مرتبت را ارجی دوچندان نهاده و در کتابت و ماندگاری آن به دست معجزه گر هنر کوشیده است. امسال نیز با آغاز ماه مبارک رمضان و افتتاح نمایشگاه قران کریم، صفحه ای دیگر از دلبستگی هنرمندان کشورمان به این کتاب ارزشمند ورق خورد و نفیس ترین قران جهان در آن رونمایی شد.

سمیه رمضان ماهی- بخش هنری تبیان

یکی از سنت های زیبا در ماه رمضان، تلاوت و انس هرچه بیشتر با کلام الله مجید است. در همین راستا هر ساله با آغاز ماه مبارک رمضان، نمایشگاه قران در تهران، آخرین دستاوردهای قرانی را عرضه می داد.
نمایشگاه قران، بیش از آن که نمایشگاه کتاب باشد و دستاوردهای تحقیقی و علمی در آن عرضه گردد، یک نمایشگاه هنری است؛ به طوری که بخش های هنری آن از پرمخاطب ترین قسمت های این همایش باشکوه است. مثلا موزه آستان حضرت عبدالعظیم حسنی(ع) که در آن گرانسنگ ترین نسخ قرآنی و ادعیه مذهبی از ادوار گوناگون اسلامی نگهداری می شود، و با توجه به اینکه خروج آثار خطی از گنجینه موزه با حساسیت هایی روبروست، اما سیزده دوره است که منتخبی از گنجینه فاخر خود را در نمایشگاه قران، به بازدید عمومی قرار می دهد.
و یا موزه هنرهای دینی امام علی(ع) امسال برای نخستین بار در طول 24 دوره برپایی نمایشگاه بین المللی قرآن کریم در این رویداد بزرگ قرآنی شرکت کرده و در قالب غرفه ای که در طبقه دوم شبستان مصلای امام خمینی(ره) واقع شده، 35 اثر قرآنی در حوزه های خوشنویسی، تایپوگرافی اسماء الحسنی و تصویرگری دینی را ارائه داده است.

نگارش این قران به خط زیبای ثلث است که در مدت زمان 7 سال بدست استاد ماهرویی انجام پذیرفته؛ ایشان هنر آموخته مکتب اساتیدی چون استاد احمد عبدالرضایی، استاد موحد و مفتخر به اخذ مقام استادی و نشان درجه یک هنری، خوشنویس منتخب در اولین همایش جهان اسلام 1365 است. از دیگر افتخارات وی، خوشنویس برگزیده در 6 جشنواره خوشنویسی داخلی، حضور در سه نمایشگاه خوشنویسی بین المللی کویت، ارمنستان و ترکیه، شرکت در اولین همایش بزرگ کتابت قرآن کریم است.
خط ثلث استفاده شده با توجه به توضیحات تخصصی استاد، در عرض 1.3 سانتیمتر و رعایت تناسب با کتابت 25 سطر در هر صفحه انجام پذیرفته و نگارش و اعراب گذاری آن به تایید آیت الله محمد صافی رسیده است. لازم به ذکر است که ثلث به عنوان عروس خطوط اسلامی و زیباترین انواع خء چند سده ای است که به عنوان خط کتابت قران بکار نرفته است.

تمامی صفحات با نقوش اسلیمی ایرانی تزئین شده؛ طراحی نقش اختصاصی بین آیه ها و سوره ها با استفاده از چنگ اسلیمی و طراحی پشت تمامی صفحات با نقوش اسلیمی ایرانی انجام پذیرفته است.
نوع تذهیب های به کار رفته در این نسخه به صورتی است که هیچ صفحه ای با صفحه دیگر از نظر نقش و فرم برابر نیست و بدین ترتیب دربرگیرنده 176 نقش مذهب متنوع و ناهمسان است. طراحی نقوش ظریف برای صفحات افتتاحیه، استفاده از نقوش مکتب اصفهان و دوره صفویه از دیگر ویژگی های خاص و قابل توجه در این نسخه است.
این قران به غایت بدیع و منحصر به فرد، توسط کادری متشکل از بهترین و پرسابقه ترین هنرمندان این عرصه مدیریت شده است:
استاد رسول معتمدی، فارغ التحصیل هنرهای تجسمی از دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران و دارای حکم استادی و نشان درجه یک هنری از استاد محمود فرشچیان، مسئولیت این پروژه را بر عهده داشته و در سمت مدیر این کار را به اتمام رسانده اند.
استاد مجید صادق زاده، دارای مدرک درجه یک هنری از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مدیریت بخش تذهیب این اثر نفیس را برعهده داشتند.
تذهیب این قرآن به صورت صفحه به صفحه انجام شده و در پشت صفحه ها از یک شمسه استفاده شده که هر شمسه مزین به نامی از اسماء الله است و در در نهایت 175 اسم اعظم خداوند سبحان در این شمسه ها نگارش شده است.

صحافی این قرآن نیز به گونه ای است که می شود آن را برگ برگ کرد و به صورت نمایشگاهی درآورد.
تصحیح آیات قرآنی این کار را نیز آیت الله عظمی حاج محمد صافی و حجت الاسلام والمسلمین سیدحسین شریفی نیا انجام داده اند.
تمامی موارد ذکر شده سبب شده تا آقای مهرداد جان فزا به عنوان تهیه کننده پروژه، معتقد باشد این قرآن به دلیل ویژگی های منحصر به فرد و کیفیت بسیار بالای بکار رفته در آن، می تواند به عنوان نماینده و سفیر فرهنگ و هنر ایران در جهان معرفی گردد.

آذر احمدی هنرمند نقاش که آثار او در گالری ماه به نمایش گذاشته شده است درباره این نمایشگاه که "پشت پرده" نام دارد به خبرنگار تجسمی هنرآنلاین گفت: کار روی این مجموعه را از حدود یک سال پیش آغاز کردم؛ این مجموعه دغدغههای ذهنی من است که از اتفاقات روزمره نشات گرفته و به این شکل تصویر شده است. این نمایشگاه "پشت پرده" نام دارد و من سعی کردهام از آنچه پشت پردههای ذهن ما وجود دارد صحبت کنم. وقتی این پردهها از ذهن ما کنار می رود فضای زیبای بهشتی پیدا می شود.

وی افزود: فضاهایی که در این نقاشیها وجود دارد بیشتر به نگاهی صادقانه اشاره میکند که مسائل را با اعداد، ذهن، رقم و اندازه نمی سنجد و اگر هر کسی بتواند به این شکل از کارکرد ذهن آگاه شود و از آن عبور کند حقایق برای او آشکار خواهد شد.

این هنرمند درباره استفاده از فضاهای ساده آثارش نیز اظهار کرد: دوست داشتم عناصر را به شکلی نشان دهم که ذهن روی آنها گیر نکند نمیخواستم پیام مستقیمی به مخاطب بدهم و یا چیزی را به او دیکته کنم. بخشی از کارهای این نمایشگاه بیشتر مثل شعرهایی هستند که مخاطب باید آنها را بخواند و برداشت خود را داشته باشد. مجموعه تجربیات زندگی خودم باعث به وجود آمدن این فضاها شده است.

احمدی با اشاره به فضای رمزآمیز این آثار گفت: مخاطب از آنچه در تابلوها دیده میشود میفهمد که چیز دیگری پشت پردهها وجود دارد. در بخشی از کارها چشم هایی در تابلو دیده می شود که حتی این چشم ها نیز رازی دارند، من دوست داشتم همه عناصر نقاشیهایم توانایی دیدن داشته باشند و بتوانند از درون به بیرون و بیرون به درون ارتباط برقرار کنند به همین دلیل است که جتی زمین، برگ و خورشید نیز چشم دارند زیرا میخواهند بگویند که همه هستی آگاه است و می بیند.

این هنرمنند نقاش با اشاره به اینکه این نمایشگاه آثاری در سه فضای مختلف را در خود دارد افزود: البته همه این آثار متعلق به یک دوره زمانی هستند و مضمون مشترکی دارند اما شیوه بیانی آنها با هم متفاوت است.

وی با اشاره به اینکه زندگی روزمره در این کارهای تاثیر بسیار داشته است گفت: گروهی از این آثار دارای نقش و نگارههای بسیار ریزی هستند که در بعضی تابلوها از اعداد تشکیل شدهاند، بعضی جاها نیز به بافتنیهای قدیمی شباهت دارند که حس زنانه بیشتری در انها وجود دارد. اما کارکرد این نقشها با اعداد یکسان است و هر دو به درگیریهای روزمرهای اشاره دارند که همه با آنها درگیر هستیم.

آذر احمدی در یادداشتی بر نمایشگاه خود نوشته است: "ازدحام و فشردگی اطلاعات، پیچیدگی زندگی، قدرت ذهن و معانی دوگانه و رو در رو که هر یک دیگری را مینماید و میپوشاند. آنچه باعث شد مجموعه "پشت پرده" شکل گیرد حجابهایی است که ما هر روزه با آن زندگی میکنیم، پردههایی که بر آن نقش میزنیم و زیبایی حیات را در عین نمایاندن مخفی میکنیم. با هر توضیحی، پردهای بر آنچه کشیدهام، کشیده میشود و اگرچه به ذهن، شفافتر آید اما، دورتر است . ویژگی دوگانهای که کل حیات را در بر گرفته است."

نمایشگاه پشت پرده تا 8 تیر ماه در گالری ماه به نشانی خیابان آفریقا، كوچه گلستان، شماره 26 ادامه دارد.

وقتی هنرمندی به تفسیر اثر خود می پردازد، دریچه تنفس عقلانی را روی مخاطب می بندد. خوش به حال آن هنرمندانی که درباب هنر خود چیزی نمی گویند که گفتن با هنر در تناقض است. حوزه هنر حوزه گفتن نیست؛ به خصوص در هنرهای تجسمی که به ادراکات حسی وابسته است و نیز زمان. زمان خلق و سپس رهاکردن اثر در محیطی که مخاطب با آن درگیر می شود.

نباید در مواجهه با تفسیر آزاد و گاه متضاد اثر یا رویدادی هنری برآشفت. زمینه های متنوع فرهنگی و اجتماعی زیست انسانی این حق را به هر بیننده می دهد که برداشتی کاملا شخصی با اثر یا رویداد هنری داشته باشد. این حق فردی در ذات هنر نیز نهفته است. هنر نیز در بطن خود انفرادی است. در نتیجه برخوردهای مخاطبان (چه خاص و چه عام) انفرادی و متفاوت است.
این از ویژگی های هنر معاصر است: «به رسمیت شناختن تکثر آرا به همراه رواداری نسبت به تفسیرهایی که حتی هنرمند از کنار آنها هم عبور نکرده است». هر دو سمت مشغول به کار خود هستند. هنرمند خلق می کند و مخاطب می بیند و تفسیر می کند. بخشی از اثر متعلق به مخاطب است.
مخاطب مالک اثر است. چند وقت پیش پرفورمنسی مینی مالیستی را طراحی و اجرا کردم به نام ابتدای میم که برگرفته ای بود از شعر تهران اثر محمد آزرم. تکرار بی وقفه دو کلمه آدم ها و ماشین ها. تفسیر و تحلیل های به شدت متضاد و زیبایی را شاهد بودم که یک نمونه کوتاه مختصر و مفید آن متنی کوتاه است تحت عنوان «درجست وجوی بی ثباتی» نوشته امید شلمانی؛ هنرمند ژاس که با زاویه دید دیگران بسیار متفاوت بود. به همین دلیل این متن را در زیر می آورم تا نمونه تکثر ایده ها واضح تر نمایان شود: «جنگ با تمام پیچیدگی های تکنیکال، انگیزه ساده ای دارد (قدرت در تسلط) اما همواره خود را پشت شعارهای استوار بر ایده های درهم تنیده و پیچیده ای پنهان می کند که نه تنها نسبت به جنگ بیرونی است بلکه کاملا بی ارتباط می آید و به همین دلیل جنگ را باید خشن ترین نوع مغالطه سیاسی دانست و از بد روزگار در خاورمیانه عزیز ما این مغالطه سیاسی عملا با التقاطی از کشتار به مدرن ترین شکل ممکن و شعارهایی که ریشه در سنت های دیرینه مردم منطقه دارد، در راه رسیدن به بدوی ترین آرزوی جنگ افروزان (سلطه) همراه گشته و روزگار ما را به نژاد پرستی و تکفیر و به تازگی خلاقیت در کشتار گره زده، درنتیجه ما را از رسیدن به آرزوی دیرینِ حک شده بر قلب هایمان یعنی ثبات و درنهایت صلح دور کرده است.
در اینجاست که به گمان من، ما گرفتاران این آتش باید برای تحقق صلح پایدار در این آرزو تجدیدنظر کنیم و با واقعیت منطقه خود روبه رو شویم، واقعیتی که تا به امروز آن را وارونه دیده ایم. باید آرزوی رسیدن به ثبات را از دل های خود پاک کنیم چراکه ازقضا منطقه ما یکی از باثبات ترین نقاط جهان است؛ بله درست خواندید؛ یکی از باثبات ترین مناطق جهان، چراکه ثبات یک مفهوم کلی است و می تواند هم در نیکی و هم شرارت تحقق یابد و چیزی که در این جغرافیا همواره ثابت بوده، جنگ است و آدم هایی که هر روز به خاک می افتند و به زبان موسیقایی یک کنترپوان سیاه-خون در مقابل خون- بر خط افقی مرگ در کلیتِ ثابتِ جنگ. اینجاست که باید دست این ثبات شوم رو شود، باید کنترپوان زدایی شود و در این راه هر ایده ای ولو در ابعادی کوچک، حتی در حد یک ایده موسیقایی برای رسیدن به صلح به اندازه خود، روشنگر و نافذِ فایده خواهد بود.
بیست و هشتم اردیبهشت در نشر هنوز، یکی از همین ایده ها فرصت بروز پیدا کرد و خوشبختانه من هم از شاهدان بودم. اجرائی درخشان مبتنی بر پنج قطعه موسیقی مینی مال اثر علیرضا امیرحاجبی همراه با پرفورمنسی از هومن داوودی در محیطی نسبتا امیدوار کننده و عمومی تر از فضاهای معمول برای اجرای این نوع پرفورمنس، چراکه بالقوه در خود امکان بیشتری برای مواجهه مخاطب ناآشنا با هنر مینی مال را مدنظر داشت. اجرائی که مخاطب خود را دعوت می کند به درک مفهوم تکرار، تکرار یک فیگور یا یک جمله یا حتی یک نت در بازه زمانی کشیده. تکراری که دعوت می کند به درکِ بی معنایی و آن چیزی که به این صورت تهی، مفهوم می بخشد (آدمی). البته توجه من بیش از مسائل فنی مربوط به موسیقی (با وجود کمی آگاهی به آن، اقرار می کنم که در حیطه تخصصم نیست) معطوف شد به تأثیری که می تواند چنین اتفاقاتی در شرایط موجود داشته باشد.
قطعا مضحک خواهد بود تصور اینکه بتوان با اجرای چند پرفورمنس مینی مال، شرایط منطقه را تغییر داد اما چنین رویدادهایی می تواند آرام آرام به درک عمومی از بی معنایی تسلسل جنگ و روشدن متریال اصلی آن (سلطه) کمک کند زیرا در این ایده مینی مال، شما هر آن چیزی را که بیرونی است از موسیقی و پرفورمنس می زدایید و مخاطب را با هسته درونی موسیقی و کنش اجرائی یعنی یک حرکت و جمله بسط داده نشده یا یک نت آغازین روبه رو می کنید که می تواند تا بی نهایت کشیده شود تا جایی که حتی دیگر شنیده نشود و این دقیقا همان اتفاقی است که ما در منطقه تجربه می کنیم؛ جنگی آن قدر کش آمده که بسیاری از ابعادش حتی برای یک وجدان حساس نیز به سختی دریافت شدنی است. جنگی که در یک ثبات خونین، خودش اصلی ترین سلطه گر منطقه است و زنان و مردان و کودکانی را که دومینو وار به خاک می کشد، تکرار کشتاری است که هر ایده ای را پوچ می کند حتی سلطه را».

نهمین جایزه معماری داخلی ایران با ابعاد گسترده و دعوت از شرکتکنندگان پروژههای اجرا شده در داخل کشور مهر ماه سال ۱۳۹۵ برگزار میشود .فصلنامه معماری و ساختمان برگزار کننده این رویداد است.

دبیرخانه جایزه، پروژههای مختلف را در مقیاسهای گوناگون، منطبق با شرایط و مدارک در خواستی، دریافت و در جایزه با تعاریف و معیارهای داوری زیر شرکت میدهد.

معیارها

خلاقیت و نگاهی نو .
توانایی طراح در تحقق مطلوب فعالیتها و تأمین نیازهای روانی و کاربردی در فضای درونی بنا .
چگونگی و میزان نسبت هماهنگی طرح با ساختار اصلی معماری در جهت تأیید و ارتقاء کیفی آن .
میزان توجه طراح به بستر اقلیمی، فرهنگی و بومی محل طرح .
دبیرخانه جایزه معماری داخلی ایران، واژه معماری داخلی را به این شرح زیر تعریف كرده است:
کیفیت فضا (مطلوبیت روانی، کارایی عملی، محقق شدن فضای مطلوب برای فعالیتها، همنشینی فعالیتها و فضاها، خلاقیت، تأمین نور طبیعی مطلوب و همخوانی با بستر فرهنگی و اقلیمی)
تکنیک (انتخاب درست مصالح، همخوانی شیوهی ساخت با مصالح، کیفیت نهایی، استفاده از فنون نوین و مناسب ساخت، همنشینی درست تأسیسات با فضاهای داخلی)
عناصر داخلی (خلاقیت، مصالح، نور پردازی، کارایی عناصر، رنگ، نور، بافت، همنشینی عناصر)
طراحی داخلی (چیدمان و دکوراسیون) عبارت از خلاقیت، شناخت، ریتم، فرم، رنگ، نقطهی اوج و ترکیب .

اصول و مبانی داوری

- معماری: کاربری، کالبد، حجم، استراکچر کل بنا، روح، حس، زیبایی .
– معماری داخلی: استراکچر داخلی، بدنههای داخلی و سقفها ـ عناصر تشکیلدهنده کالبدی معماری داخلی (ستون، در، پنجره، …)
– تقسیم کاربری به فعالیتها: فعالیتهایی که امکان تحقق کاربری را فراهم میکنند .
– توزیع فعالیتها: تعیین عرصه و حریم (قلمرو) فعالیتها و همنشینی آنها .
– چیدمان: امکانات، تجهیزات، مبلمان، اکسسوری
– کیفیت فضا: ادراک فضا براساس متریال، بافت، رنگ، نور و ایجاد حس – مواجهه ـ حرکت ذهن و بدن، درک و آگاهی: معنا ـ پدید آمدن انس و خاطره (احساس تعلق)

شرایط و مدارک مورد نیاز برای شرکت در جایزه

-شرکتکنندگان در نهمین جایزه معماری داخلی ایران می بایست کلیپ کوتاهی (به مدت ۳۰ ثانیه ) از پروژه اجرا شده همراه با مدارک اعلام شده و حداکثر تا سوم مهرماه ۱۳۹۵ به دبیرخانه جایزه تحویل دهند.
– معرفی ساختمان اصلی و زمان ساخت که طرح داخلی مورد نظر در داخل آن اجرا شده است با ارائه نشانی دقیق سایت و در صورت امکان نقشه یک پلان و یک نما از ساختمان اصلی با ذکر مقیاس یا تصاویری از هر یک از نماهای اصلی و محوطه باز ساختمان .
– پلانها و برشها یا تصاویر گرافیکی و سه بعدی طرح با ذکر مقیاس و نام فضا (در صورت موجود بودن).
– نقشههای مربوط به هر یک از عناصر خاص و پیچیده ساخته شده در داخل فضا (اعم از جداکننده سقفها و مبلمان) در مقیاس مناسب (در صورت موجود بودن)
– معرفی طرح اجرا شده در قالب عکسهای بزرگ و گویا از پروژه که نمایانگر جزئیات طرح و نورپردازی در شب باشند با شرح هر عکس .
– توضیحات لازم در مورد زیر بنا و پیشینه بنا، ایده اصلی طراح، اهداف دنبال شده در طراحی، مزایای گزینه انتخاب شده برای اجرا، موانع و محدودیتهای طرح و اجرا، نقش کارفرما در شکلگیری طرح و … همراه با نمودارهای لازم، تصاویر قبل و بعد بنا و هر آنچه که داوران را در قضاوت طرح یاری کند .
– کلیه نقشهها و عکسها باید روی فوم بُرد به ابعاد ۷۰×۵۰ سانتیمتر(حداقل در ۲ شیت و حداکثر در ۴ شیت) و در یک صفحه توضیحات ارائه شود.
– ارائه مدارک ارسالی بر روی لوح فشرده (تنها جهت چاپ در فصلنامه شماره ویژه جایزه) برای کلیه شرکتکنندگان اجباری است .
– نام پروژه، محل اجرا، نام کارفرما، نام طراح اصلی یا گروه طراحی که با عنوان صاحب اثر شناخته خواهد شد، نشانی و شمارههای تماس لازم، همکاران اجرایی و تاریخ شروع و خاتمهی طرح و ساخت باید بهصورت جداگانه در یک برگه A4 همراه مدارک توسط شرکتکننده به دبیرخانه ارائه میشود و کد چهار رقمی بهعنوان رسید به شرکتکنندگان تحویل داده می شود .
– نام پروژه، نام صاحب اثر، نشانی، شماره تلفن و فکس روی پاکت نوشته شود .
– محدودیتی برای ارائه پروژههای متعدد متعلق به یک شخص حقیقی و حقوقی وجود ندارد ولی هر یک از آثار بایستی در پاکتهای جداگانه ارسال شوند . تمامی پروژههای شرکتکننده در نهمین جایزه معماری داخلی ایران در شماره ۴۸ مجله معماری و ساختمان (شماره ویژه نهمین جایزه معماری داخلی ایران) منتشر میشود .

مراسم اهدای جوایز روز هشتم مهر ماه سال ۱۳۹۵ برگزار میشود .

علاقهمندان برای كسب اطلاعات بیشتر می توانند به نشانی اینترنتی http://www.memary.net/default.aspx?PageID=274 مراجعه كنند.

گفتنی است؛ مراسم تقدیر از معمار معاصر طبق برنامه هر ساله همزمان با مراسم اهداء جوایز در همان روز هشتم مهرماه برگزار میشود .

مراسم بزرگداشت زنده یاد اصغر بیچاره در حالی پنج شنبه گذشته بدون حضور مسوولان برگزار شد كه همچنان رایزنی ها برای انتقال پیكر این هنرمند به ایران ادامه دارد. همین موضوع باعث شد تا فرزند اصغر بیچاره در حاشیه این مراسم توضیحات بیشتری درباره مراحل انتقال پیكر این هنرمند كه هفته گذشته پس از تحمل یك دوره بیماری در امریكا درگذشت، ارایه كند.

به گفته او پیكر اصغر بیچاره پس از درگذشت به یك مركز مطالعات علمی و تحقیقاتی در امریكا برده شده و قرار است چیزی حدود چهار تا شش هفته در آنجا بماند. این اتفاقی است كه بنا بر رضایت خود اصغر بیچاره انجام شده و او پیش از مرگ، فرم های مربوط به آن را امضا كرده است. فرزند این هنرمند با اشاره به اینكه برای انتقال پیكر اصغر بیچاره به ایران ابتدا برنامه ریزی خاصی نداشته اند، توضیح داد: «با مساعدت آقای مرادخانی این اتفاق خواهد افتاد. آقای مرادخانی چند ساعت بعد از فوت پدرم تماس گرفت و اعلام كرد كه تمام امكانات و شرایط را برای انتقال او به تهران و خاكسپاری اش در قطعه هنرمندان بهشت زهرا (س) فراهم می كند. این خبر ما را بسیار خوشحال كرد.»
اما مراسم بزرگداشت اصغر بیچاره، همانطور كه قبلا هم اعلام شده بود روز پنج شنبه در خانقاه صفی علیشاه و با حضور چهره هایی همچون مسعود جعفری جوزانی، فخرالدین فخرالدینی، اكبر عالمی، مهدی منعم، محسن شاندیز، محمدعلی سجادی، سیف الله صمدیان، هارون یاشایی، مسعود زنده روح، افشین شاهرودی و مهران عفت رخ برگزار شد.
اما سیف الله صمدیان كه در این مراسم حاضر شده بود، در جمع خبرنگاران درباره این هنرمند حرف زد: «اصغر بیچاره زمانی كه وارد كار سینما شد، دیگر آن را رها نكرد و سینما نیز او را رها نكرد. من پیش از این نیز گفته ام كه اصغر، بیچاره سینما بود. او در زمینه های متفاوت سینمایی و در نقاطی كه از یكدیگر بسیار دور هستند، كار كرد. تا آخرین روزهایی كه او را دیدم، همیشه می گفت: «من زیرخاكی هستم» اما مطمئن هستم تمام روی خاكی ها را نیز دوست داشت. خاطره عجیبی كه از او دارم به مراسم خاكسپاری پرویز فنی زاده برمی گردد. بیچاره از این مراسم یك فیلم «سوپر هشت» تهیه كرد و آن را در تالار وحدت به نمایش گذاشت. در آن دوره كسی به فكر این حرف ها نبود و مانند الان همه با گوشی موبایل خود فیلم نمی گرفتند. » صمدیان در ادامه صحبت هایش به عدم وجود موزه عكس در ایران اشاره كرد و گفت: «بزرگ ترین مشكل ایران این است كه با وجود تمام دارایی های استثنایی عكس خود، موزه عكس ندارد. تمام آرشیوهای ما باید در دل موزه عكس جمع آوری شود. من امیدوارم با رسمی تر شدن انجمن عكاسان و جدی تر كار كردن هیات مدیره آن، این موضوع پیگیری شود. تا زمانی كه این موزه نباشد، همه آثار پراكنده هستند و امیدوارم با كمك خانواده بیچاره، آرشیو او در دل این موزه برود. زمانی كه این موزه راه اندازی شود، همه مجموعه ها كنار یكدیگر جمع آوری شده و بازدیدكنندگان چه توریست باشند، چه پژوهشگر، به آرشیوی دسترسی پیدا می كنند كه هفت، هشت سال بعد از اختراع دوربین عكاسی در ایران جمع آوری شد». افشین شاهرودی، عكاس و عضو هیات مدیره انجمن عكاسان هم یكی دیگر از افرادی بود كه ترجیح داد همچون صمدیان درباره اصغر بیچاره و راه اندازی موزه عكس صحبت كند؛ «اصغر بیچاره در گفت وگویی گفته بود: «من عاشق آسمان و سبزه و پرنده و كلاغم؛ كلاغی كه هر روز من را بیدار می كند.» این جملات معرف شخصیت او هستند. من او را از دهه 60 می شناسم و در تمام این سال ها ندیده بودم برنجد یا كسی را از خود برنجاند.» شاهرودی با اشاره به اینكه موزه تاریخ یك كشور است، درباره ایجاد موزه عكس و نگهداری از آرشیو عكس های اصغر بیچاره گفت: «اگر این كار انجام نشود، درباره تاریخ كشورمان سهل انگاری كرده ایم. امیدوارم دولت در زمینه آرشیوهای بیچاره فكری كند و با ایجاد یك موزه نگذارد اینها از بین بروند. انجمن عكاسان، پشتوانه مالی زیادی برای انجام اینگونه كارها ندارد اما به عنوان نماینده جامعه عكاسی از این كار حمایت معنوی می كند. من به اعضای هیات مدیره این موضوع را منتقل می كنم تا پیگیری های لازم را برای این موضوع انجام بدهند.»

اعتماد

گالری آنلاین در آثار نمایشگاه گروهی آقای رئیس جمهور

دومین نمایشگاه "آقای رئیس جمهور" در گالری طراحان با کیوریتوری زرتشت رحیمی این روزها برپاست. اگر به دلیل روزه داری، رفتن به این گالری در این هوای گرم برایتان مشکل است، در این نوشتار می توانید فضای نمایشگاه و برخی از آثار آن را ببینید.

فراوری: یاسمن پیشوایی- بخش هنری تبیان

در نمایشگاه"آقای رئیس جمهور" آثاری از فرشاد آل خمیس، صالح تسبیحی، ژینوس تقی َزاده، فرید جعفری، فرزانه حسینی، علی سلطانی، پرستو فروهر، فرهاد فزونی، بابک کاظمی، هومن مرتضوی، احمد مرشدلو، فرخ مهدوی و آلفرد یعقوب زاده به نمایش درآمده که با ترکیب از مدیاهای مختلف؛ ویدئو، ژس، چیدمان و ... ساخته پرداخته شده است.
در این نمایشگاه آثار هنری را می توانید ببینید که از پرتره رئیس جمهورهای ایران تا مفهوم و خواسته های مردم از رئیس جمهور را به نمایش گذاشته است. یکی از آثار قابل توجه این نمایشگاه اثر احمد مرشدلو است که پرتره زنی را ارائه کرده که از آن می توان این مفهوم را برداشت کرد که به زعم این هنرمند ایران روزی یک رئیس جمهور از جامعه زنان کشور خواهد داشت.

در بیانیه نمایشگاه آمده است:

آقای رئیس جمهور هم حامل اراده ی مردم است و هم مخاطب اراده ی مردم؛ مجموعه ای از کامیابی ها و ناکامی ها به وی چهره ای انسانی بخشیده است، گاهی قهرمانی ستودنی است و گاه نقابی دروغین بر چهره ی مردم. جایگاهی است که نشان دهنده ی محدودیت های مردم سالاری دینی و در عین حال نشانه ی آسیب پذیری مردم در برابر انتخاب پوپولیسم و عدم بلوغ خودشان . با این همه بزرگترین دستاورد سال ها تلاش و مبارزه برای اجرای اراده ی ملت نیز هست . آقای رئیس جمهور در ایران طی چند دهه تعریف خاص و منحصر به فرد خود را پیدا کرده است ، تعریفی که حاکی از تناقض های امر سیاسی در کشور ماست.
آقای رئیس جمهور، عنوان نمایشگاهی است که بنا دارد به بررسی و بازنگری در چیستی این جایگاه به عنوان یک منصب رسمی و در عین حال جایگاهی محتمل برای یک انسان بپردازد ، منصبی که دارای تعریفی مشخص و قانونی است و جایگاهی که بسته به انتخاب مردم و فراز و فرود های سیاست می تواند به وضعیتی تبدیل شود که معرف جامعه ی خود باشد.
شاکله ی انتخاب و رقابت برای بدست آوردن قدرتی مردم نهاد تبدیل به یک بازی دراماتیک و درعین حال سرنوشت ساز می شود که گاه تبدیل به باور مردم به قدرت خود و گاه تبدیل به یک سرخوردگی عمیق نسبت به امر انتخاب می شود.
قرار نیست اینجا هنر صرفا محلی برای مستند نگاری و باز نمایی آنچه گذشته است باشد چون در این صورت چیزی بیشتر از یک رسانه ی میرا نخواهد بود، آنچه دراینجا مورد توجه است ، اشکالی متناقض و درگیر کننده از قدرت رسانه های گوناگون است که هنرمند با دراختیار گرفتن آنها می تواند پیامی عمیق تر و چندوجهی تر از مساله ای که با آن روبه روست ارائه دهد.
تاریخ نگاری، و یا قضاوت می تواند در مرحله ی گذر ازیک فاجعه و به مرور تبدیل به امری سرگرم کننده شود . در این نقطه هنر می تواند همواره مهیب ، بی زمان و موثر باشد و تبدیل به یک بازنگری دائمی در ذهن مخاطب شود . هنر مرعوب مساله ی صحت نیست و می تواند نادرست ، غیرواقعی و ناکارآمد جلوه کند . به همین خاطر حامل ایده ، تخیل و شامل آرزوهاست؛ چیزی که این مجموعه سعی در نمایش آن دارد.

نمایشگاه "آقای رئیس جمهور" که 21 خرداد افتتاح شده، تا 2 تیرماه در گالری طراحان آزاد واقع در میدان فاطمی، میدان گل َها، میدان سلماس، پلاک 5 برگزار می شود.

گالری گردی

رضا صادقی خواننده مشکی پوش ایران و پویا نیکپور رهبر ارکسترش بعد از پنج چهار سال همکاری از هم جدا شدند.

رضا صادقی درباره این پایان همکاری گفت: در تاریخ 11 خرداد با اعلام شخصى و البته با احترام، بند مشکىپوشان به رهبرى دوست خوبم آقای نیکپور اتمام کار و پایان قرارداد داشت که لازم میدانم از زحمات تکتک عزیزانى مثل آرش مقدم، عمید بنکدار، امیر شهـابى، پویا نیکپور، سعید صارمى، مرتضى کریمى، فاضل پیش و بقیه اعضا کمال تشکر رو داشته باشم.

وی افزود: این عدم همکارى صرفاً براى تغییر اتفاقات صحنهای هست و نه مسائل حاشیهای. فایل صوتى تشکر و قدردانى و اعلام پایان همکارى هم در تاریخ ذکر شده دلیل بر بى حاشیه بودن این ماجراست که اگه لازم باشه در کانال تلگرامم خواهم گذاشت.

او ادامه داد: به هر حال شروع همکارى مجدد من با هنرمند خوب و خوشذوق جناب سید بهـنام ابطحى رو اعلام میکنم و امیدوارم باز هم سعادت همصدایی را روى صحنه با هوادارانم به رهـبرى سیدبهنام ابطحى داشته باشم.

صادقی همچنین گفت: نه من با آقای نیکپور عزیز و نه ایشون با من هـیچ مشکل خاصى نداریم و بنده از دیروز و هنوز و همیشه به دوستى و همراهیشون افتخار میکنم.

این خواننده مشکیپوش در پایان گفت: بهزودی رهبر مشکی پوشها با اتفاقات ویژه با بهنام برای اجرا در تهران آغاز خواهد شد.

نیاز دارم به فعالیتهای شخصی رسیدگی کنم

پویا نیکپور نیز درباره توضیح این اتفاق گفت: ما از پاییز سال ۹۰ شروع کردیم و حدوداً چهار سال همکاری داشتیم. سفرها و کنسرتهای متعددی هم در این سالها داشتیم و در بعضی شهرها مثل دزفول و بروجن برای بار اول اجرا کردیم. همکاری من با گروه دوستانه بود تا جایی که دیدم واقعاً نیاز دارم به فعالیتهای شخصی رسیدگی کنم.

وی افزود: آن اواخر که با گروه "دارکوب" همکاری میکردم به دلیل مصادف شدن کنسرتهای گروه با کنسرتهای گروه مشکیپوشان، مجبور شدم به دلیل سمتم کنسرتهای پاپ را انتخاب کنم چون به هر حال آنجا مسئولیت رهبری ارکستر و سرپرستی کارهای هنری گروه را بر عهده داشتم. وقتی گروه "دیوار" هم منحل شد متوجه شدم همه ما درگیر روزمرگیهای گروههایی شدهایم که خوانندهها در آنها نقش اول را دارند و نوازندهها با اختلاف، نقش سوم و چهارم! همیشه به این فکر میکردم که بالاخره یه زمان باید وقتم را به پروژههای شخصی و کارهایی که به ذائقهام نزدیکتر است اختصاص دهم تا موسیقیهایی که به ذائقه عوام نزدیکتر است. با گذشت زمان متوجه شدم که فرصت انجام خیلی از کارهایی که به آنها علاقهمندم ندارم و در حقیقت ذهن و فکر من تنها مختص به یک ژانر موسیقی شده بود که شاید اواخر همکاری، بیشتر امری تکراری و ماشینی شده بود. از طرفی دوری از خانواده و دوستانم در ایام فشار کار و تقریباً عمده تعطیلات برایم کمکم امری بغرنج شد. همه اینها جمع شد و در نهایت همکاری من با این گروه به فصل پایان رسید.

بخش بافت پارچه در پنجمین جشنواره مد و لباس فجر تنها یک شرکتکننده داشت و او هم کسی نبود جز مرضیه آقارضایی مهابادی.

او که اکنون با 26 سال سن دانشجوی مقطع کارشناسی ارشد طراحی پارچه و لباس است، در این بخش رتبهای کسب نکرد و تنها با عنوان شایسته تقدیر معرفی شد.

مرضیه آقارضایی مهابادی درباره چرایی نبود اقبال در بخش پارچه به ویژه بافت آن در جشنواره مد و لباس فجر به خبرنگار هنرآنلاین گفت: ما در ایران طراحان و بافندگان بسیاری داریم که با عشق و علاقه به این عرصه ورود کردهاند اما متأسفانه نام و هنرشان در پس مد و لباس مخفی شده و مورد توجه قرار ندارند.

او در ادامه افزود: نبود عنوان "پارچه" در کنار "مد و لباس" فجر موجب شده که این بخش با اقبال چندانی مواجه نشود و از چنین جشنوارهای با مختصات قابل قبولش توقع میرود که بیشتر به این حوزه و هنرمندانش اهمیت قائل شود.

هنرمند تقدیر شده در پنجمین جشنواره مد و لباس فجر از بازار نامناسب کار برای هنرمندان طراح و بافنده پارچه گفت و تصریح کرد: از آنجایی که منابع موجود در دانشگاههای این رشته چندان کافی و جامع نیستند، بیشترین اقبال در این حوزه نصیب مهندسان نساجی و سرمایهگذاران میشود و کمتر هنرمندی میتواند با تکیه بر داشتههایش وارد فضاهای صنعتی شود.

آقارضایی با طرح پیشنهاد حضور اساتید صنعتی در کنار اساتید هنری دانشگاهها ادامه داد و تصریح کرد: متأسفانه در دانشگاهها تنها یک یا دو واحد عملی بافت پارچه وجود دارد و معتقدم هنرجویان با شناخت رنگها و طرحها باید در محضر اساتید دورههای عملی بیشتری را تجربه کنند.

این هنرمند که در بخش بافت پارچه "ترمه" در جشنواره حضور داشت درباره این اثر توضیح داد: طرح این پارچه تلفیقی بود از ترمههای پرفروش برند ترمه رضایی و سوزندوزیهای بلوچستان که در واقع هدفم احیای برخی از انواع سوزندوزی در بافت پارچه اصیل ایرانی بود.

آقارضایی مهابادی در خاتمه از متولیان برگزاری جشنواره فجر درخواست کرد که در زمینه اطلاعرسانی بخشهای مختلف جشنواره دقت بیشتری داشته باشند و با افزایش تبلیغات، موجب رونق هرچه بیشتر این رویداد مهم در حوزه پوشاک ایرانی شوند.

امور عقلی و علمی را موازینی در دست است كه با توسل برآنها خواهیم توانست كم و بیش درستی و نادرستی مسائل و قضایای مربوط به آن امور را محك بزنیم. زندگانی وسیع ماشینی و صنعتی بشر امروز با تمام ابعاد پیچیده و نگرانیها و ناخوشیهایی كه در بردارد از موهبت ترازوی دقیق علم و داوری بیچون و چند علوم طبیعی برخوردار است.

جهان دستگاه عظیمی است كه قادریم توانایی و نیرومندی آن را برای آسایش دیگرن و خود به كار بندیم، اساس گردش و چرخش این دستگاه نه چنان است كه بتوانیم چرخی از چرخهای سنگین آن را به میل و خواسته خود حتی یك ثانیه تندتر و یا كندتر به چرخش در آوریم و چنان است كه نیرویی خارج از قوه اندیشه و تفكر بشر همه چیز را بر مبنای دانش بیكران خویش چنان قابل حركت ساخته كه این دستگاه عظیم فارغ از تمامیت احساسات و خواستهای انسانی براصول علمی محض و جاودانه در گردش و جنبشی خلل ناپذیراست.

از طرفی چنانكه میدانیم در كارهای ذوقی و ادبی و هنری چنان موازین عمومی و جهانی وجود ندارد، یك پرده نقاشی با قطعهای شعر یا اجرای تئاتر میتواند مورد قبول خاطر عدهای قرار گیرد و احیاناً در محضر مردمی دیگر ناپسند جلوه نماید.

گاه ممكن است یك اثر هنری در زمانهای مختلف در یك جامعه گاهی نیك و دلپذیر و در زمانی دیگری ناپسند و نارسا محسوب گردد. تفاوت و درجات اختلاف نظر در میان اهل فرهنگ و هنر، هزارها بار بیشتر از تشتت آراء میان پیروان مكاتب علوم عقلی و طبیعی است.

در باب هنر و ادب قواعد و دستورها نقش ثابت و معین جهانی مانند فرمولهای علمی را ندارند. سرخوشی در میخانه هنر از آن روست كه زنجیرهای گران علم و منطق و فلسفه را قادریم از دست و پای برگیریم و از اینرو آزاد و وارسته به پرواز در آئیم و در سرای طبیعت تا آنجا پیش برانیم كه در عالمِ خیال، پاك و منزه به آسمان رویم.

استقلال بیان و قضاوت در امور هنری اگرچه كار فرهنگ و هنر را از نظر فردی و شخصی دلپذیر و جانبخش میكند، اما از دید عمومی گاهی دو كار نقد و ارزیابی در مكتب معرفت، دشواری به پیش میآورد. از این روست كه مرد دانش تا میتواند از بحث و جدل بیسر و ته در امور هنر به پرهیز مینشیند.

او میداند آنچه كه مبدأ روشنی ندارد فرجام روشنتری نیز نخواهد داشت و نیز میداند كه در منزل هنر باید معتدل و آزاده و سر خوش بود و با گشادگی خاطر به همه اجازه میدهد كه از معشوق یگانه خویش سخن به میان آورد.

ما چنانچه نسبت به یك اثر هنری علاقه زیادی پیدا كردیم، چنین میپنداریم كه همگان باید نسبت به آن اثر دیدی همطراز با ما داشته باشند و میپنداریم كه اثر ارزش جهانی دارد.

از همین جاست كه در بعضی از ممالك، علاقمندان به ذوق و هنر، آثار هنری فرهنگ خویش را به تعصب در ردیف بزرگترین آثار هنری جهان میشمارند.

اتفاق افتاده است كه كارداران برای افزایش درجه اعتبار فرهنگی ممالك خویش در جهان از خبرنگاران و گویندگان و هنرمندان دعوت كردهاند تا از نزدیك به دیدن اثر مورد علاقه ایشان بیایند و آن را همانند گوهری یك دانه به ملل دیگر نیز عرضه دارند، و آن دسته از آثار هنری و فرهنگی و ادبی كه در ردیف افتخارات ملل نامیده میشوند از همین مایه سرچشمه گرفتهاند.

همه بالطبع این واقعیت را خیلی زود فراموش میكنیم كه ارزش خلاقیتهای هنری نسبی است و به درجه ذوق و حال امروز و سوابق فرهنگی ما بستگی دارد.

در چهارچوب آفریدههای هنری اگر اصول و معیارهایی هم در دست باشد صد البته به مانند نسبتهای علمی حساب شده نیست و معیارها و محكهای هنری بیشتر برای پیروان مكتبی معین معنی ناپذیر است و پذیرش همگانی و بالطبع جهانی نخواهد داشت و ضرورتی هم یافت نمیشود تا تمامی مردم جهان در نقد و ارزیابیهای هنر هم آهنگ باشند. چنین كارگاه عظیمی برای نقد و ارزیابیهای هنری هم آهنگ باشند. چنین كارگاه عظیمی برای نقد امور هنری بیشباهت به ساعت عظیم علم نخواهد بود و هیچ ملاك عقلی نمیشناسیم كه ارزش هنری تابلویی از "داوینچی" یا قطعهای از "بتهوون" یا داستانی از "گلستان سعدی" را با یك ترازوی معرفتی بسنجد.

محكها و فعالیتهایی كه در وادی علم عرضه میگردد، همواره با مفروضات و اگرها همراه است، هرچند بسیاری از تازهكاران ممكن است آن نكتهها را در نیابند.

اگر این هوای در سر كسی بیفتد كه بخواهد از روی تفنن در كار هنری داوری كند، باید ابتدا محدوده قضاوت خویش را به گوشهای معین از كارگاه پهناور هنر جهان منتقل نماید تا هواهای علمی، وی را در پیشداوری عام دلبسته نكند.

چند نقاش و شاعر و چند هنرمند را شاید بتوان از جنبههای معین با یكدیگر قیاس كرد، مشروط برآنكه گفت و شنود میان مردم اهل علم و هنر آگاهانه صورت پذیرفته باشد و بحث جنبه قاطع و عمومی بپذیرد و نتیجهگیریهای نادرست و غیراصولی سیاسی و اجتماعی و تعصبات و ادعاها، اینگونه مباحث ادبی و هنری را به جنگ هفتاد و دو ملت نكشاند.

با این اصول معیار زیباشناسی مردمی كه با یكدیگر آهنگ مشترك هنری دارند (نه اینكه صددرصد در همه امور هنری مشترك باشند) گاهی اجازه گفت و شنود و شناسایی معیارهای فرهنگی را به یكدیگر میدهند و روشن است كه این مباحث جنبه جهان شمولی نهایی را ندارد.

آنجایی كه سخن از برتری یك اثر هنری بر اثری دیگر پیش میآید باید معترف بود كه همواره به ذهن و ذوق ما گاهی جلوه زیبایی بعضی از پردههای نقاشی بیشتر از پردههای دیگر است و آنكه با همه همداستان و همآهنگ نیست شاید خود در ذهن خویش معیار و قیاسهای دیگری را پرورانده است.

این قدرها امید هست كه این گفت و شنود نیمهعلمی در عالم هنر و فرهنگ، تاریكیها را مبین و هم آهنگیها را دلپذیر و در بسیاری از موارد اختلاف عقاید را آشكارتر سازد و با این امید در طریق نقد خلاقیتهای هنری در میدان پژوهش هنر اصیل با یكدیگر در سرزمین هنر گام میگذاریم و پیش خواهیم رفت ولو اینكه همواره هم آهنگ و هم گام نباشیم.

با عرض این مقدمه كه در ذهن داشتم و با شما خوانندگان ارجمند در میان گذاردم و مسلم است كه هیچ اصراری در درستی و نادرستی بیچون و چرای این نظر نیز نخواهم داشت. اینگونه مباحث قاعدتاً به ذوق گروهی سازگار و به ذوق دستهای دیگر ناپسند خواهند آمد. همینقدر كه گروهی از اهل فرهنگ و هنر جهان پس از فرو رفتن در ژرفای این معانی با نگارنده همآهنگ گردند و باب مطلوب گفتگو نیز بازتر خواهد شد. اما، آنچه نگاشته میشود شمهای است از افكاری كه در جستجوی یافتن معیارهای زیباشناسی است و برای باز شناختن ارزشهای هنر از میان مكاتب متوسط گزیده نشده است.

به ذهن این قلم، در محدوده فرهنگ و هنر امید آن میرود تا براساس شناخت واقعیتی از هنر خوب و زیبا همراه با شناختن نازیباییها و مرزهای واقعبینی در زیباشناسی هنر را مورد نقد و نظر جمع قرار دهیم.

همینقدر یادآور میشوم كه در مکاتب زیباییشناسی تعاریف و نشانهایی پیرامون زیباییشناسی آمده است كه كم و بیش ذهن اهل هنر را مشغول داشته و غالب تعاریف زیباییشناسی نیز بر پایه خیالانگیزی در شكل و فرم محدود نگردیده است.

قوائد قابل تمیز زیباییشناسی خوب از بد مانند همه داوریهای هنر اگرچه به ظاهر علمی و آراسته جلوه كند امّا در نهایت پایبند ذوق و تشخیص خصوصی است.

نگارنده در این گفتار به تكرار گفتهای از گذشتگان روی نمیآورد و آنچه عرضه میدارد بیشتر قسمتی از اندیشههای معاصر است پیرامون جستجوی معیارهای زیباییشناسی هنر كه بهصورتی عریان و برهنه است.

توجه در این مباحث بیشتر به روی دو اصل زیر و براساس دریافتهای عینی خواهد بود. قابل ذكر است كه هیچگاه نمیتوان به قواعد و اصول عالم هنر بهصورت قاطع و جزمی نگاه كرد.

جهان هنر، تاب سلطه منطق بیچون و چرا و فارغ از استثنا و ذوقیات را ندارد و ضرورتی در كار نیست كه هرچه در قلمرو هنر است با حكمت و ریاضی و شیمی و فیزیك منطبق نیز همسو باشد. مباحث و فصولی را كه عرضه میدارم مسلماً نمودار مدار حساسیت و تأثیر نگارنده از اصل هنر است و در كار هنر به هیچ روی ضروری نخواهد بود كه شاهد آوریم تا مطلبی را نفی و اثبات كرده باشیم.

چنین شواهدی را باید از دریافت معنا در فرمها و شكلها دانست و روشنگری ذوقها جهت درستی یا نادرستی اصل زیباشناسی در هنر خواهد گردید.

دو نكته از مباحثی را كه در ذهن دارم معروض داشته و آنگاه در مباحثی دیگر با ذكر مثالها و نمونههایی از گفتار دیگران مطلب را روشنتر خواهم ساخت. یادآور میشوم كه این معیارها به هیچوجه نمیتواند مانند قوانین فیزیكی عمومیت داشته باشد. زیباییشناسی در همه دیدها یكسان نیست و لذا مباحثی را كه معروض میدارم به تنهایی در همه جهان بینیها یكسان و كافی نیست.

اصل اول:

یكی از عواملی كه هنر اصیل و غیر توصیفی را مانند یك پرده نقاشی عارفانه یا پند و حكمتهای یك قطعه شعر را از نظرگاه فرهنگی و زیباییشناسی تا حدودی جهانشمول میكند آن است كه نقاش و شاعر در بیان خود، طبیعت را سرمشق قرار دهد و عوامل و عناصری را كه میخواهند از شادیها و رنجها و روابط انسانی و اجتماعی عرضه كند با نظایر طبیعی آنها در آمیزد و بسنجد. هنرمند در تمثیلات و سمبولها و تشبیهات خویش فیالمثل از ماده و خورشید و گل و بلبل و آب و خاك و روئیدن و صبح و شام و زادن و مردن و گفتن و شنیدن و مهر و كین ورزیدن و وصل و فصل و نظایر آن سخن نگوید، اینجا هنرمند به پدیدههای طبیعی ساده بیشتر نظر داشته تا ادوات و آلات و روشهای بكار بردن علمی اشیاء آنکه را در زندگی اجتماعی، بازنمایی دهد.

هنر، میتواند و قادر است مایه علمی و مفهوم روشن معرفت را با وجوهی دلپذیر عرضه كند، مشروط بر آنكه وارد جزئیات علم و فن نگردد. هنر، باید به مایه معرفت كه از "حقیقت طبیعت" سرچشمه میگیرد آمیخته باشد تا در جزئیات تدوین شده از مایه "حقیقت طبیعت" به هنر و روح و لطافت بخشد.

جزئیات و حواشی و درس و بحث تخصصی و صنعتی كه به سازمان علوم مدون نزدیكتر است از زیبایی و شكوه و سادگی و قدرت تأثیر هنر ناب میكاهد. علم، عقل را به زنجیر میكشد و شور و مستی هنر ناب، اندیشه را از پای بندیها آزاد میكند.

اصل دوم:

وقتی هنرمند به جای طبیعت و طبایع، به جای سیر برون و درون، ساختههای تصنعی جامعه را بهعنوان سرمشق در هنر راه میدهد، و فیالمثل روابط انسانی و تأثیرات یا توصیف معشوق خویش را با نظایر آنها بسنجد، از زیبایی هنر كاسته میگردد در شیوههای هنری، شیوه این گونه توصیفها بیشتر مخصوص نافاخران است و بهندرت در متن هنر ناب قرار میگیرد.

اصل اول، گرایش ذهن است به سوی مجردات و وابستگیها، از راه شناخت "حقیقت طبیعت" و سفری است به سر منزل هنر ناب كه ما را در این تجسس هنری در مركز دایره هنر قرار میدهد و پروازی است آزاد، دستافشان و رقصكنان با بالهای اندیشه، بر فراز مادیات و بدوی است و هنرمند است که در ساحت خیال، زبان "حقیقت طبیعت" را زیباتر و خوشتر از زبان و جاه و مال در مییابد و آن را پایگاهی قرار میدهد برای پرواز به فضاهای پاكیزهتر و برتر و فراتر از ماده.

اصل دوم نیز همزاد منفی اصل مثبت اول است و گرایشی است بهسوی ماده و جزئیات و روشهای جامعه، مانند علم و صنعت و جامعهشناسی و تاریخنویسی و امثال این فعالیتها كه بیشتر در عهده ناظران بر حوزههای غیر از هنر است. بهاینترتیب هنری كه به تأثیرات و خواستههای طبیعی درون یا به روان برهنه آدمی و مردمی نزدیكتر باشد، با مقیاس هنری كه در این مبحث پیشرو داریم آراستهتر و خوشتر از هنری است كه به سایر شرایط زندگانی اجتماعی و تمدن و علم و صنعت نزدیكتر باشد.

درد عشق و ندای دل و حتی گرفتاریهای اجتماعی كه با كانون اصلی روان ما سر و كار دارد و اگر با مقایسههای طبیعی و مراعات سنتهای هنری مطرح شود میتواند هنرناب به بار آورد. اگر درگیریهای روان آدمی را به زبان تخصصی علمی دور از تشبیه و قیاس با كارگاه طبیعت در قالب هنر عرضه كنند به سختی صورت محدود پیدا میكند و از هنر ناب دور مینشیند هنر با الفبای ساده زیست انسان و با مجردات اندیشههای بشر بیشتر سر و كار دارد تا به صنعت و بقیه ساختهها و پرسش اشخاص و اشیاء. و از طرفی چنین تركتازی و سودجویی و حكمتطلبی و فایدهجویی در میدان علوم علمی و تخصصی و صنعتی بیشتر است و لذا از این روست كه محدوده گستره هنر همواره از میدانهای علوم صنعتی و تخصصهای آزمایشگاهی و نتیجاً از سودجویی و منفعتطلبی دوری جسته و به روان و اندیشه مجردان نزدیكی پیدا كرده است.

هنری كه از طبیعت و اجتماعات ساده بشری ارشاد بیابد به ذوق این نگارنده نزدیكتر است تا آنچه كه از كارخانه و صنعت و واقعیات روزانه جوامع بشری سرچشمه بگیرد. البته عرضه داشتن نقشهایی از صحنههای عام و زیبای جوامع بشری در تالارهای فرهنگی ضروریست. داستاننویسان، روزنامهنگاران و نقاشان و سینماگران در عرضه آثار با شكوه از جلوههای زندگی جوامع بشری با فرمهای هنری استادی بسیار دارند.

آشنایی این دسته از هنرمندان با زوایای مخفی فرهنگ و هنر هر ملت محققاً خواهد توانست كلامشان را گیراتر و دلپذیرتر كند. اما وارد كردن جزئیات كار زندگانی صنعتی و اجتماعی روزانه در هنر اگر بسیار استادانه نباشد جنبه ابتذال هنری پیدا میكند.

مثلاً هنرمند آنگاه كه از كاروان حیات و بانگ جرس زمان یا قفس و آزادی، رنج و شادی محدود و بیپایان و روشهای اساسی و روابط انسانها در جامعه به نحو كلی صحبت میكند، نوایش كلامی طبیعی و هنرمندانه است. اما هرچه جزئیات علمی و فنی و اجتماعی این امور بیشتر وارد هنر شوند هنر به جنبه زندگی روزانه گزارشنویسی و مقالهنویسی نزدیكتر میشود و از نیرو و آوای آسمانی آن بیشتر كاسته میگردد.

شك نیست كه بعضاً آثار هنری و نگارههایی كه به منظور اجتماعی یا سیاسی خلق میشوند ممكن است جهت پرورش افكار عمومی جامعه ارزشمند و شایستهتر از هنر ناب باشند. اما دراین مقاله نگارنده به سودهای مادی و اجتماعی نظر ندارد و هنری كه در روان آدمی دژ كلی و طبیعی و تاحدی فارغ از نظامهای اجتماعی و فایدهجوییهای مادی را پدید آورد نوایی است كه از دل شوریده برخاسته و درگوش جان شنونده آشنا اثر عمیق میگذارد. نه آن سخنی كه براساس برنامه از پیش حساب شده بهخصوصی بخردانه از پی جای داد روان آدمی در پرونده اجتماعی معینی به نظم در آورده شده باشد.

بههرحال، هنر ناب، چه نظم خوش، چه نقاشی اصیل، چه نمایشنامه و داستانهای اجتماعی، هركدام بهجای خود ارزشمند است. در این گفتار، میكوشیم كه هنرناب را از آفریدههای كمشور جدا سازیم و این نه آن است كه هنر ناب را از دیدهگاههای مادی آن برشماریم و برتر یا فروتر آن را با دیگر پدیدههای اجتماعی قیاس كنیم. عكس این اصول هم حدوداً معتبر است. مثلاً سر دبیر چیرهدستی كه در روزنامهای مسائل سیاسی روز را تحلیل میكند از افراط در ذكر طبیعت و حجم و ریتم و فرم و تكنیك ذكر گل و گیاه و رنگ و بوی پروازهای هنرمندانه پرهیز خواهد جست، اعتبار كار او بیشتر در ارزیابی دقیق سیاسی اوست تا توجه به شور و تحریك احساسات هنرمندانه خواننده.

هرچند سیر در پیرامون این اندیشه بسیار دلنشین است ولی ناچار باید از این بحث چشم بپوشیم تا به پهنا نرویم و سر رشته سخن را برای همراهی خوانندگان بهدست نگهداریم.

جز این دو اصل كه عنوان كردیم، اصول سنتهای هنری جهان را نادیده نباید گرفت. هنر باید پیامی در برداشته باشد، نقش اندیشهای را تصور كند، خلاقیت باید چنان باشد كه "دُر" سخن را در میان دیگر خوبرویان شناخته شده محافل هنری سربلند سازد. از تكرار نقشهای دیگران و جابجا كردن مفاهیم و واژهها باید دوری جست تا حاصل خلاقیت از بكارت اندیشههای مجسم برخوردار شود.

زبانِ هنر، جزیی از فرهنگ معین هر مردم است. مختصات اصیل هنر مانند لفظ و تركیب باید در چارچوب همان فرهنگ قرار گیرد و روشن است كه مثلاً شعر فارسی نمیتواند كلمات نامأنوس فراوان از زبانهای بیگانه در بر بگیرد. یا پیوسته اصطلاحات و اوزان و اشارات اجتماعی فرهنگهای دیگر را به كار برد. درست است كه "هنرمند" مانند "عالم" پایبند مقرارت فشرده طبیعی نیست، ولی سرانجام هر هنرمندی كه پیامی برای مردمی دارد ناچار در متن فرهنگ و سنتهای هنری همان مردم سخن میآورد.

هنری كه در خور آن باشد تا در فرهنگ ملتی جاودانه ثبت شود باید معنی نو و گفتار دلنشین داشته باشد. معنی و استخوانبندی تفكر و روابط بین اجزاء هنر چیزی است كه بدون آن اگر هم ظاهر سخن آراسته باشد درون آن تهی خواهد بود، هرچه معنی و تركیب هنر نوتر و سخن از تقلید و تكرارها و شنیدهها دورتر باشد هنر گرانبهاتر است.

در این منظور سعی و تلاش بر آناست تا دور از اغراض و گرایشهای ناروا، نقش این سلسه مباحث ادامه یابد و نمونههایی از زیباییهای نهان هنر بزرگان گذشته و حال از پس پرده اندیشههای خیالانگیز به در آید.

هرچند بحث در این مجموعه متوجه هنر اسلامی و عیارهایش خواهد شد ولی محتوا و اصولی كه عرضه میگردد تا اندازهای جنبه جهانی هم دارد.

بر این مبنا، اگر لحظهای قادر باشیم قالبهای متفاوت هنر را به كناری بگذاریم، معیارهای پیشنهادی درباره هنر نو و علیالاصول هنر دیگر كشورها نیز صادق خواهد بود و صادق است بر آن معنی که: آن بخش از زیباییهای موجود در هنر كه از حقیقت طبیعت سرچشمه میگیرد از مرز زبانهای مختلف در میگذرد و همچنین مفهوم اصل اول كه هنر را به فهم و درك نزدیكتر میكند پایبندی آن به زبانی مخصوص نخواهد شد.

نزدیک به شش سال از زمان فوت هنرمند شناخته شده ایرانی هانیبال الخاص می گذرد. برای پاسداشت یک عمر فعالیت هنری این مطلب را در زادروز تولدش به او اختصاص می دهیم.

فراوری: یاسمن پیشوایی- بخش هنری تبیان

هانیبال الخاص در 26 خرداد 1309 از پدر و مادری آشوری در کرمانشاه متولد شد. نقاشى را در «آرت انستیتو» كه استادهاى خوب اروپایى و روسى داشت، خواند. در آن زمان در آمریكا «آبستره» اوج گرفته بود. هانیبال الخاص پس از 8 سال درس و 6 سال كار (كار در كارخانه وسترن الكتریك) در رشته ایلوستراسیون لیسانس و فوق لیسانس گرفت.
وقتى به ایران برگشت مدتى در اداره بهداشت مددكار اجتماعى بود و بعد هم شد معلم هنرستان پسران. بعد گالرى «گیل گمش» را راه انداخت. الخاص از 1348 تا 1358 در دانشگاه تهران تدریس كرده است.

الخاص تنها به عنوان یك نقاش شناخته نمى شود، چرا كه او تاكنون اشعاری به زبان آشورى سروده است ده ها قصه كوتاه به فارسى و آشورى نوشته و تعداد بسیارى طرح روى جلد كتاب ترسیم كرده است. در سالهای آخر عمر نیز هم صد غزل حافظ را به زبان آشورى ترجمه كرده و براى هر كدام یك مینیاتور به شیوه خودش مصور كرده است. او بیش از سیصد نمایشگاه فردى یا گروهى برگزار كرده است كه برخى از آنها غیرمنتظره، ابتكارى و به یادماندنى هستند.
الخاص، آمیزه ای از شاعر، معلم، نقاش و قصه گو بود که در طول حیاتش هزاران دوبیتی، قصیده، هایکو، منظومه و غزل به زبان آشوری سرود.
چهار کتاب آموزش هنر تألیف کرد، از نقاشی کودکان به شوق می آمد و برای صدها نقاشی از بچه های مختلف زیرنویس های شاعرانه و غیرمنتظره نوشته است.
نقدنویسی کرد و برای ده ها کتاب، روی جلد کشید. در بیش از نیم قرن، هزاران تابلوی کوچک و بزرگ و بیش از 300 مترمربع نقاشی دیواری کشیده است.

هانیبال الخاص یکی از مهم ترین نقاشان معاصر ایران در یک قرن اخیر است و در زمره درگذشتگانی همچون کمال الملک، محمود اولیا، حسین شیخ، برادران پتگر، محمود جوادی پور، علی محمد حیدریان، حسین قوللرآغاسی، محمد مدبر، جعفر روحبخش و به طور غیرمستقیم متأثر از جریان نقاشی قهوه خانه ای در خاطره تاریخی هنر معاصر ایران باقی مانده است.
اما هانیبال بیشتر از هر نقاشی در یک قرن اخیر به مضمون انسان در آثارش پرداخته است. این نقاش رمزنگار و این معلم رمزگشا، ویژگی هایی داشت که هنگام تدریس اغلب به سبب آشنایی وسیع او با ادبیات و شعر، با جادوی کلام و با لرزش صدا و نم اشک همراهی می شد و کلاس را به وجد می آورد. در بیشتر تابلوهایش ما را به زندگی، به رنگ و به شعر دعوت می کرد.
کاظم چلیپا یکی از شاگردان برجسته استاد هانیبال الخاص درباره سابقه هنری این هنرمند می گوید :
"هانیبال الخاص وقتی نقاشی را شروع کرد ،یک دوره شاگرد جعفر پتگر بود. تا اینکه برای ادامه تحصیلات به امریکا رفت. آن دوره هنر معاصر ایران به سمت هنر آبستره گرایش داشت. اگر مروری بر تاریخ هنر معاصر ایران داشته باشیم متوجه می شویم که ایران به سمت هنر معاصر گرایش داشت. جلال آل احمد در آن زمان استاد را تشویق کرد که به ایران برگردد و هنر نقاشی را در ایران دنبال کنند تا اینکه هانیبال الخاص به ایران بازگشت درحالی که به سبک فیگوراتیو گرایش بسیاری داشت. به طور کلی الخاص به مسائل اجتماعی و انسانی گرایش داشت و می توان گفت سبک کارهایش تلفیقی از نقاشی مکزیک و سبک نقاشی های دوره پیش از انقلاب بود. این سبک را نه تنها در نقاشی دیواری هایش که در آثار شاگردانش هم می توان دید.

هانیبال با بازگشت از امریکا در دانشگاه مشغول به تدریس شد و به عنوان مدرس شاگردان زیادی را آموزش داد. به عنوان یک مدرس دانشگاه هم باید گفت که وی واقعا استاد خوبی بود.
به شدت تحت تاثیر جلال آل احمد و نیما یوشیج بود به طوری که در تعدادی از آثارش چهره این دو هنرمند را کار کرده است. تا اینکه بین سال های 65 تا 70 بود که هانیبال الخاص تصمیم گرفت دوباره به امریکا برگردد و باقی عمر را در این کشور بگذراند.

در هر حال هانیبال الخاص نقاش تاثیرگذاری بود و سبکی از نگاه هنری را در جامعه گسترش و پرورش داد. به خصوص در سبک فیگوراتیو الخاص در هنر معاصر ایران سهم به سزایی داشت".

در آثار چندلَت و بزرگ الخاص که در ابعاد متریک اجرا شده اند، سرود انسان را بر پرده نقش می زد. او نقاشی بود که آدم را هرچه زیباتر و دنیا را هرچه مهربان تر می خواست.
آنچه در تابلوهای الخاص اهمیت داشت، نمایش اندام های انسانی بود. اندام انسان با همه عواطف، شادی ها و رنج هایش. اصلا «موضوع» در پرده های این هنرمند، عشق و عاطفه انسانی است که با مهارت ویژه نقاش تجسم پیدا می کند؛ حاصلی که تماشاگر را به حیرت وامی دارد. بدیهی است وقتی رنگ ها چنین شاد و پرطنین در کنار هم می نشینند و درخت، اسب و آدمی چنین سبک بال در رقصی موزون بر صحنه قرار می گیرند، نگاه، سرمست از باده حیرت می شود؛ حیرتی که از مکاشفه طرح و رنگ با پیامی که در پس آن نهان است حاصل می شود.
با این حال، زیبایی شناسی شرقی پرده های الخاص بر همه دانش و تجربه ای که او از هنر معاصر دنیا اندوخته، سایه می افکند. نقاشی های الخاص بیشتر به کتیبه ها و نقش برجسته های سنگی شباهت دارند. حتی آداب طرح های دیده شده بر نقش برجسته های تاریخ ایران و آشور نیز به نوعی در نقاشی های الخاص رعایت شده، مثل هدیه بردن ها و دست های به دعابرخاسته.
روحش شاد. او در آمریکا درگذشت اما دلش در ایران و با ایران بود. می خواست در اینجا دفنش کنند. 60 سال تدریس کرد. بدون بازنشستگی از دانشگاه کنار گذاشته شد. اما هانیبال الخاص در بالای 60سالگی همه چیز را از صفر شروع کرد. در سن پیری نمایشگاه های زیادی برپا کرد. هرچند موزه هنرهای معاصر تهران هرگز فضای سالن هایش را در اختیارش قرار نداد. یا ناشرانی که دست به نشر کتاب های برخی هنرمندان زده اند که برخی از این هنرمندان جز در آن کتاب ها و برخی محافل کوچک هیچ نقشی در هنر معاصر ایران نداشته و ندارند، هرگز به هر دلیل نامعلومی آثار این هنرمند بزرگ و فراموش ناشدنی را منتشر نکردند. اما تاریخ نقاشی معاصر ایران کسانی را به عنوان استوانه های تأثیرگذار ثبت می کند که فراتر از محفل گرایی های مرسوم، غربال در دست دارند و صلیب رنج و دلدادگی را بر دوش می کشند.

منابع:
شرق
هنرآنلاین

این روزها گروه کامکارها کنسرتهای خیریهای را برگزار کردهاند که جنبههای دیگری از فعالیتهای آنان را نشان داده است. روز پنجشنبه همین هفته هم گروه کامکار با آنسامبلی جمع و جورتر قرار است به لندن برود تا به اتفاق ارکستر سمفونیک داکلند، کنسرتی را به نفع کودکان آواره سوری که به کردستان عراق پناه آوردهاند برگزار کند.

روزنامه صبا به همین بهانه با هوشنگ کامکار سرپرست گروه کامکارها گفتوگویی کرده است که بخشهایی از آن را میخوانید.

چه شد که تصمیم گرفتید با ارکستر داکلند برای کنسرت خیریه روز پنجشنبه همکاری کنید و اساسا مدتی است که فعالیتهای خیریه شما افزایش داشته است؟ از انگیزههای این اجراها بگویید.

ما شاید از ابتدای کارمان سعی میکردیم در این حوزهها کمکهایی کنیم و مسئولیتهای اجتماعی خودمان را انجام دهیم و کمکهایی هرچند کوچک داشته باشیم. یادم است که سی سال پیش در آمل چنین اجرایی داشتیم. در کردستان و عراق هم چنین برنامههایی داشتهایم. تهران و خود محک که چندبار کنسرت خیریه برایش گذاشتهایم. با وجود اینکه همه گروه کامکارها را میشناسند و میدانند گروهی نیستیم که از نظر مالی قدرت خاصی داشته باشیم. انسانهای خیلی مرفهی نیستیم اما به عنوان وظیفهای انسانی این کار را انجام میدهیم و برای اجرای لندن هم حدود دو یا سه ماه پیش با من تماس گرفتند و برگزارکننده که از طرف کمپین حمایت از کودکان جنگزده سوری بود، این پیشنهاد را مطرح کرد و ما گفتیم میخواهیم همه مبالغ این کنسرت را به کودکان سوری که اکنون در عراق آواره هستند تقدیم کنیم. ما این مطلب از هر جهت برایمان جذاب بود؛ اول اینکه خیریه بود و علاقه ما را برانگیخت و دوم برای کودکانی بود که در کردستان عراق هستند. نکته جالب دیگر اینکه به مدیر برگزاری این برنامه گفتم ما همه عواید را پرداخت میکنیم و علاوه بر آن هزینههای بلیت را هم خودمان تامین خواهیم کرد. بسیار از این سخن من تعجب کرد و گفت که اسپانسرهایی دارند که این مخارج را پرداخت میکنند.

بهترین کارهای سمفونیک ما که منتشر نشده است را آنجا اجرا میکنند. به عنوان مثال قطعهای به نام "پوئم سمفونی انفال" که درباره کشتار کردها به دست صدام است که چقدر از کردها را زندهبهگور کردند. صبا دختر من این کار را به زبان کردی میخواند با ارکستر سمفونیک. البته ارسلان در بخشهایی از این قطعه هم عود مینوازد. کنسرتینو سنتور و ارکستر هست که این هم جدید است. قسمت سوم از آواز صلح است. آن زمان که جنگ سوریه در حال آغاز بود خیلی نگران بودم چون جهان در وضعیت بسیار نامناسبی بود و حقیقتش را اگر بخواهم بگویم ترس از جنگ جهانی در من به وجود آمده بود. با خودم فکر کردم قطعهای برای صلح بنویسم و آن را منتشر کنم که در فضای مجازی منتشر و در خارج از ایران هم استقبال زیادی از آن شد. شعر آن از باباطاهر عریان و سعدی بود. روی آن شعرها کار کردم. باز هم صبا با گروه کر ارکستر سمفونیک آنجا میخوانند و قطعه دیگری هم دارم که برای بهارن آبیدر است که از آثار فولکلور است که در حقیقت برای من افتخاری است که در این کنسرت خیریه شرکت کردم. بهرغم مسائل دیگر که ارکستر سمفونیک کارهای من را اجرا میکند و یکی از بهترین رهبران ارکستر، این اجرا را رهبری خواهد کرد.

آیا زمانی برای تمرین با ارکستر داکلند داشتهاید؟

خود ارکستر یک ماه میشود در حال تمرین است چرا که پارتیتور و نتها را نزدیک به دو ماه است که برایشان فرستادهام و در حال تمرین بودند در این مدت و حتی یک ایرانی هم آنجا هست که روی تلفظ خوانندگان گروه کر کار میکند. ما هم پنجشنبه که میرویم دو جلسه با اردوان ، اردشیر و ارسلان که تکنوازیها را به عهده دارند تمرین داریم. در قسمت دوم هم که مختص خود گروه است که موسیقی کردی نواخته میشود. برای اینکه مخارج باز هم پایینتر بیاید، تعداد گروه را کم کردیم. شش نفر بیشتر نیستیم و فکر میکنم برنامه جالبی خواهد شد.

شما به تازگی آلبومی منتشر کردید به نام "باغهای پژمان". در رابطه با بازخوردهای این آلبوم لطفا توضیح بدهید. این آلبوم خیلی رسانهای نشد و به آن کمتر پرداخته شد.

اصغر فرهادی یکبار درباره فیلمهایش گفته بود مردم خودروی پراید را خیلی بیشتر از مازراتی میخرند و این جمله برای من خیلی جالب بود. ما هم در اکثر کارهایمان اینطور نیست که همه مردم بخرند و همانطور که اشاره کردید خیلی در ابعاد گستردهای هم رسانهای نشد به همین دلیل به نظر من احمد پژمان استاد بزرگی برای موزیسینهای ایران بود و من جزو وظایف خودم میدانستم که کاری برای وی، به خاطر و به یاد او بنویسم و همه سعیام هم این بود که تمام دانش موسیقایی که بلد بودم را در این کار استفاده کنم و به آهنگسازان ایرانی که به موسیقی مدرن توجه دارند بگویم که به سبک آهنگسازان مدرن نیویورک کار ننویسید بلکه دستاوردهای موسیقایی خودشان را در خدمت ملودیهای بومی خودمان استفاده کنند چون ارزشش بسیار بیشتر است. در همین آلبوم "باغهای پژمان" براساس موسیقی مدرن کار کردم ولی تماما با استفاده از ملودیهای محلی و کردی و ایرانی. خواستم به آهنگسازان بگویم میشود این کار را کرد. نه اینکه دقیقا همچون آرنولد شوئنبرگ و... بنویسند زیرا مانند آنها ساختن ارزشی ندارد و باید هرکس مثل خودش کار کند. خود پژمان هم این اثر را گوش کرد و خیلی خوشش آمد. بیشتر بازخوردهایی که درباره این آلبوم گرفتم از سمت و سوی موزیسینها، آهنگسازان و اهالی هنر بوده است و عامه مردم خیلی به کار واکنش نشان ندادند. گمان هم نمیکنم این اثر چندان فروشی هم داشته باشد. در حدی معقول و متوسط به فروش رفته است اما نه آن طور که در همه جا دنبالش بگردند. موزیسینها تماسهای زیادی با من گرفتند و نظراتشان را درباره این شیوه آهنگسازی یعنی به کار بردن عوامل مدرن در خدمت آهنگهای ملی و با هویت میگفتند.

موسیقی نواحی ما خیلی تماتیک است و مبتنیبر ملودیهای برجسته و روان اما در موسیقی مدرن و معاصر ما شاهد مرکزگریزی و شاخصههای غیرتماتیک هستیم و بیشتر به سمت اسپاسمانها میروند. چگونه این ناهمگونی را همگون کردید؟

ببینید هیچ مشکلی نیست. میتوانید هر تکنیکی در عالم موسیقی وجود دارد را به خدمت بگیرید اما کارتان هویت داشته باشد. نمیگویم فلان ملودی مازندرانی را از ابتدا تا آخر و کامل باید مورد استفاده قرار دهید. خیر بلکه موتیفها و جملههای خیلی کوتاهی وجود دارد که میشود از آنها استفاده کرد تا هویت حفظ شود و نه آنکه یک تصنیف را از ابتدا تا انتها بخواهیم نعل به نعل پیاده کنیم مشخصا مدرن نمیشود. مثلا اگر یک کرد "باغهای پژمان" را بشنود کاملا میفهمد که مایههای کردی دارد ولی همه ملودی کردی نیست و تنها از موتیفهایی استفاده شده است. هویت داشتن خیلی مهم است زیرا من اگر بیایم موسیقی بنویسم همچون آهنگسازی که در دارمشتاد نشسته است یا در نیویورک ارزش و اصلیت ندارد و زمانی باید ارزیابی شود که من بروم نیویورک و آنجا به من بگویند کارت بهدرد میخورد یا نه ولی هویت ملی اگر داشته باشد، همان آهنگساز نیویورکنشین هم به آهنگ جذب میشود. من همه اینها را تجربه کردهام در جاهای مختلف. وقتی کارهای انسان رنگوبوی ایرانی بودن دارد در جاهای مختلف دنیا میشنوند و دوست دارند و این شدنی است.

در مستندی درباره شعرهای آزاد احمدرضا احمدی پارتیتور نوشتهاید. آیا آن پروژه را همچنان دنبال میکنید؟

روی شعرهای احمدرضا احمدی، شاملو، بیژن جلالی و... بود که به صورت ووکال کار شد. پیش از آلبوم "باغهای پژمان" هم آلبوم "کوچ بنفشهها" را داشتم که روی اشعاری از محمدرضا شفیعی کدکنی ساخته شده بود. خودم هم دکلمهاش کردم. (خنده)

بدون صبا و قشنگ و هانا کنسرت برگزار نمیکنیم

میدانید مشکل ما برای برگزاری کنسرت در شهرهای مختلف ایران چیست؟ مشکلمان این است که اگر نهادهای شهر اصفهان یک میلیارد دلار بخواهد به کامکارها بدهد و بگوید بیایید کنسرت بدهید اما بدون صبا و قشنگ وهانا ما کنسرتی برگزار نمیکنیم. ما نوازنده خانم داریم، همخوان خانم داریم و هیچوقت زیر بار این نمیرویم که این عزیزان را از روی صحنه پایین بکشیم و بگوییم که حالا شما روی صحنه نروید بگذارید کنسرت را برگزار کنیم تا پولمان از بین نرود. هر جایی که امکان داشت با همین افرادی که هستیم کنسرت میدهیم، اگر چنانچه نگذاشتند کنسرت نمیدهیم دیگر به آن خانم گروه نمیگوییم شما از روی صحنه پایین بیا. این بزرگترین توهینی است که یک خواننده به آن گروه میکند.

نمیخواهم نام ببرم. ادعا هم میکنند که هنردوست و هنرمند هستند. خب کنسرت نده! نهایتش بیست میلیون تومان ضرر است دیگر. کفر که نمیشود. برای همین است که کنسرتها محدود است. مثلا ما سال گذشته به شهرکرد رفتیم و یکی از بهترین اجراهایمان بود. نزدیک اصفهان هم هست و تعداد زیادی هم از اصفهان آمده بودند. مشخصا جاهایی که امکان کنسرت نداریم نمیرویم! خودمان نمیرویم برای اینکه جو درست نکنیم و بگوییم آهای کنسرت ما را به هم زدند تا کمی هم برای خودمان تبلیغ کنیم. وقتی میدانید امام جمعه یا دادستان فلان شهر با کنسرت مخالف است، برای چه اصلا به آن شهر میروید؟ آیا قصد دارید کنسرتتان را لغو کنند مشهور شوید تا عکستان رادر مجلات و روزنامهها بیندازند؟ سایتهای خارجی نامت را ببرند؟ ما از این کارها بلد نیستیم خوشبختانه یا متاسفانه.

جمشید حقیقت شناس دبیر برگزاری فروش آثار هنری 500 هزارتومانی درباره این رویداد گفت: رویکرد این بازار هنرهای تجسمی که شهریورماه برگزار خواهد شد، ایجاد فضایی برای خرید آثار هنری از سوی مردم است. مردم قابلاتکاترین کسانی هستند از هنر و فرهنگ ما دفاع کردهاند و اکنون بهترین گزینه برای خرید، نگهداری و دوست داشتن آثار هنری هستند. به همین دلیل این حراج با درنظر گرفتن توان مردم و قیمتی ثابت برگزار شده است.

وی ادامه داد: هنرمندان آثار مختلفی با قیمت های مختلف دارند و لزوما همه آثار آنان گران قیمت نیست. در این حراج نیز هنرمندانی از طیفهای مختلف حضور دارند هم کسانی که کاملا شناخته شده هستند و هم کسانی که مخاطبان کمتر آنها را می شناسند. به طور کلی هرکسی که اثری در خور نگهداری مردم در اختیار داشته است به این فراخوان پاسخ مثبت داده است و در آن حضور دارد.

حقیقتشناس با بیان اینکه خانه هنرمندان مکان مناسبی برای برگزاری یک فروش مردمی است گفت: همه گالری های خانه هنرمندان به این فروش اختصاص خواهد یافت و برای انتخاب آثار نیز ما فهرستی از هنرمندان تهیه کردیم و از آنان دعوت کردیم تا در این رویداد حضور داشته باشند که دعوت ما با استقبال خوب هنرمندان مواجه شد.

وی همچنین با ذکر این نکته که هر خریداری میتواند اثر هنری مورد نظر خود را همان لحظه انتخاب و خریداری کرده و با خود ببرد اظهار کرد: در این فروش آثاری از همه مدیاهای هنرهای تجسمی از نقاشی و حجم گرفته تا خوشنویسی و نقاشی خط وجود دارد تا مراجعان بتوانند به راحتی اثر هنری مورد پسند خود را انتخاب کنند. به علاوه نکته مهم است که ارزش افزوده این آثار به هیچ عنوان قابل تصور نیست زیرا اثر هنری یک کالای معمولی نیست که پس از مدتی مصرف مستعمل شود، قیمت اثر هنری با گذشت زمان افزایش می یابد و از آنجا که ما در انتخاب آثار با دیدی کارشناسانه عمل کردهایم آثار هنری خوبی وارد فروش شده است.

دبیر فروش آثار 500 هزارتومانی ادامه داد: اینکه مردم خریدار آثار هنری باشند بسیار با ارزش است زیرا بسیاری از موزههای آثاری را در خود دارند که از خانههای مردم آمدهاند. این اتفاقی است که میتواند فرهنگساز باشد زیرا آثار هنری که در خانههای مردم هستند پشتوانه بزرگی محسوب می شوند. اگر مردم آثار هنری را وارد سبد خرید خود کنند در آینده میتوانیم موزههای خوبی داشته باشیم.

فروش آثار 500 هزارتومانی شهریور ماه در خانه هنرمندان ایران برگزار میشود.

هنرانلاین

یکی از اتفاقات جالب توجه در سال 95، لغو کنسرت های موسیقی یکی پس از دیگری بود. حال خبر لغو کنسرت علیرضا قربانی در مشهد، چناران و گلبهار، موجب واکنش علی جنتی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی شد.

فراوری: یاسمن پیشوایی- بخش هنری تبیان

سال 95 با امیدهای تازه ای شروع شد؛ بسیاری از هنرمندان حوزه موسیقی که در دولت قبلی به کل فعالیت را کنار گذاشته بودند، با روی کار آمدن دولت تدبیر و امید، جانی تازه یافته و فعالیت را با امیدی نو شروع کردند. اما از ابتدای سال خبر لغو کنسرت های بزرگانی چون کیوان کلهر و شهرام ناظری، تمامی این امیدها را به یأس تبدیل کرد.
کنسرت کمانچه نواز چیره دست ایرانی، آقای کلهر در استان خراسان شمالی لغو شد و دلیل آن مسائل امنیتی اعلام شد. پس از آن از برگزاری کنسرت شهرام ناظری خواننده سنتی خوان و شناخته شده ایرانی لغو شد با آنکه وی در یزد و ایلام اجازه یافت کنسرت خود را برگزار کند.
کار به استان خراسان ختم نشد و دامنه لغو به تهران هم کشید و پاگیر خوانندگان چون حجت اشرف زاده، حسام الدین سراج و کاوه آفاق نیز شد.

داستان به اینجا نیز ختم نشد و محسنی اژه ای در همین هفته، توضیحاتی درباره لغو کنسرت و اینکه چه کسی یا کسانی مسئول این لغوها هستند داد و گفت:
درباره کنسرت هایی که در این مدت با مسائلی رو به رو شده بود، همانطور که بارها گفته شده است؛ مجوز کنسرت ها را دولت و وزارت ارشاد صادر می کند و در این زمینه و اصل کنسرت ها قوه قضائیه بحثی ندارد و هیچ مشکلی هم در مجوزها نبوده و اقدام خلاف قانون و خلاف نظم عمومی هم انجام نشده. تعداد محدودی از آنها گزارش آمده از سوی دادستان یا مراجع دیگر که قرار است مسائل مجرمانه اتفاق بیفند. اقدامات مجرمانه یا خلاف نظم عمومی. دادستان در این شرایط گفته اگر کسی بیاید و تعهد بدهد که هیچ کار خلاف نظم عمومی و عفت صورت نگیرد؛ مجوز می گیرید اما اگر کسی نتوانسته تعهده بدهد مجوزها لغو شده است و در آینده هم اگر این اتفاق بیفتد تدابیر لازم را اتخاذ خواهیم کرد.
اکنون به دنبال این اظهارنظر، علی جنتی، وزیر فرهنگ و ارشاد نیز واکنش نشان داد و گفت: در نیشابور کنسرت آقای کلهر که با یک نوازنده اجرا می کند، لغو شد و دادستان آن شهر اعلام کرد که به َ منظور پیشگیری از وقوع جرم ما اجازه نمی دهیم. یعنی کمانچه جرم دارد؟

علی جنتی در پاسخ به اظهارات حجت الاسلام غلامحسین محسنی اژه ٍ ای مبنی بر اینکه لغو کنسرت دلایل امنیتی دارد و فقط 9 کنسرت از 300 کنسرت لغو شده و گاهی اجتماع برخی افراد تبدیل به جرم می شود، گفت: تنها در سال جاری 9 کنسرت لغو شده و تعداد کنسرت های لغو شده در مجموع بیشتر از این رقم است. در ضمن لغو این کنسرت ها هیچ دلیل امنیتی ندارد.
وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، لغو کنسرت کلهر در نیشابور را مثال زد و اظهار داشت: در نیشابور کنسرت آقای کلهر که خواننده و آوازخوان هم ندارد خودش کمانچه می نوازد و تنها همراه با یک نوازنده دیگر برنامه اجرا می کند، لغو شد و آقای دادستان اعلام کرده که به َمنظور پیشگیری از وقوع جرم ما اجازه نمی دهیم. این برخورد با شهرام ناظری هم صورت گرفت. این کجایش اشکال دارد؟
وزیرفرهنگ و ارشاد اسلامی گفت: وزارت ارشاد تعهد داده است و ما ملزم به رعایت اصول هستیم و در صدور مجوز برگزاری کنسرت و فرستادن آنها به شهرستان ها با حساسیت بالایی عمل می کنیم. قطعاً ما برای برگزاری کنسرت در برخی از شهرستان ها به گروه های پاپ مجوز نمی دهیم و بیشتر گروه های موسیقی سنتی می فرستیم و بر نوع رفتارها و حرکاتی که طرفداران انجام می دهند، مراقبت داریم که مشکلی پیدا نشود.
جنتی همچنین به لغو کنسرت ها در استان خراسان اشاره کرد و گفت: استان خراسان وضعیت خاصی دارد تا جایی که به آقای قربانی هم اجازه برگزاری کنسرت در مشهد، چناران و گلبهار را ندادند؛ اگر آقای قربانی را هم نتوانیم تحمل کنیم چه کسی را می خواهیم تحمل کنیم؟
وزیر ارشاد ادامه داد: به نظر من باید در برخورد با برگزاری کنسرت َها تجدیدنظر شود و اجازه دهند تا کنسرت هایی که ما با رعایت شیوه نامه و اصول وزارت ارشاد به آنها مجوز می دهیم، برگزار شوند و در صورت بروز مشکل، مسئولیت آن بر عهده وزارت ارشاد است و ما باید پاسخگو باشیم.

منابع:
ایران
هنرآنلاین
موج

نمایشگاه "شکاف" دومین نمایشگاه انفرادی هنرمند جوان پانته آ بغدادی است که هم اکنون در گالری شکوه برپاست.

فراوری: یاسمن پیشوایی- بخش هنری تبیان

منابع:
هنرآنلاین/ عکاس: امیرحسین خلیلی
خبرآنلاین

محمد کوچکپور کپورچالى عکاس بینالمللی در سال ١٣٣٤ هجرى شمسى در کپورچال بندر انزلى دیده به جهان گشود. عکاسى را از سال ١٣٦٠ با ابتدایى ترین امکانات و بدون هر گونه آموزشى ولى عاشقانه آغاز کرد.

او تحت تاثیر محیط پیرامونش (منطقه سرسبز گیلان) ابتدا به عکاسى از طبیعت پرداخت ولى دیرى نپایید که مردم و زندگى نیز به علاقهمندیهایش افزوده شد. کوچکپور در طول این ٢٧ سال عکاسى به جز گیلان به اکثر استانهاى ایران و همچنین به برخى کشورهاى دیگر نیز سفر کرده و طبیعت، فرهنگ و باورهای مردم آن سامان را به تصویر کشیده است که حاصل آن حدود ٢٥٠ هزار قطعه عکس است که در مجموعه شخصى اش نگهدارى مى شود.

عکسهاى او حکایت عجیبى دارند، او راوى مصور تاریخ معاصر گیلان است و این مجموعه از کارهاى خود را، عکسهاى سریالى مى نامد. چرا که بعد از شناسایى چهرهها و شخصیتهاى خاص گاهى تا حدود ٢٥ سال بر روى آنها متمرکز شده تا بتواند آن ها را به بهترین شکل به تصویر بکشد و برای همیشه در تاریخ ثبت کند.

برپایی ١٨ نمایشگاه داخلی و ٤ نمایشگاه برون مرزى، کسب مقام اول در مسابقات مختلف عکاسی داخل کشور در کارنامه هنری کوچکپور به چشم می خورد.

کسب موفقیت در چهار مسابقهی عکاسی آسیا و اقیانوسیه یونسکو در ژاپن در سال های ١٩٨٩، ١٩٩٠، ١٩٩١ و ١٩٩٦ میلادی، دو دوره مسابقه عکاسی بینالمللی شانگهای چین در سالهای ١٩٩١ و ١٩٩٦، سه دوره مسابقه عکاسی جهانی آساهی شینبون ژاپن به همراه مدالیون طلا در سالهای ١٩٩٠، ١٩٩٥ و ١٩٩٨، دریافت جایزه از انجمن بینالمللی خلاق انگلستان به همراه مدال برنز فیاپ عکاسی آمریکا در سال ١٩٩٢، موفقیت در مسابقه عکاسی بینالمللی خانه فرهنگ بلژیک در سال ٢٠٠٣، کسب جایزه از نمایشگاه بین المللی عکس انسانیت کشور چین در بخش "زندگی روزمره" در سال ٢٠٠٤ و... از دیگر افتخارات این هنرمند گیلانی است.

عیادت مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی گیلان از عکاس پیشکسوت استان

مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی گیلان با حضور در بیمارستان پورسینا رشت، از محمد کوچکپور کپورچالی عکاس بین المللی و پیشکسوت استان عیادت کرد.

به گزارش روابط عمومی ادارهu200aکل فرهنگ و ارشاد اسلامی گیلان، مدیرکل فرهنگ و ارشاد اسلامی گیلان، عصر یکشنبه ٢٣ خرداد با حضور در بیمارستان پورسینا رشت، از محمد کوچکپور کپورچالی عکاس بین المللی و پیشکسوت استان عیادت کرد.

فیروز فاضلی در این عیادت از وضعیت جسمی این هنرمند با سابقه و پرافتخار گیلان و معالجه او آگاهی یافت و از خداوند متعال برای وی آرزوی سلامتی کرد. قاسم مصفا مسئول روابط عمومی اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی گیلان، فاضلی را در این دیدار همراهی کرد.